Św. Góra Grabarka to niezwykłe miejsce na mapie Podlasia, które jak narazie odwiedziliśmy samochodami, aby zaplanować wyprawę konną. Ludzie głoszą, że podczas epidemii dżumy w 1710 roku, pewien starzec z Siemiatycz miał objawienie. Z kilkoma osobami towarzyszącymi wybrał się na Grabarkę i zaniósł na Górę krzyż, obmył twarz oraz wypił wodę ze źródła i modlił się. Wtedy stał się cud i wszyscy wyzdrowieli. Wieść szybko rozniosła się po okolicy i od tej pory, do dnia dzisiejszego, ludzie przynoszą na nią własne krzyże z wypisanymi intencjami, które stały się symbolem tego miejsca. Miejsce jest najbardziej oblegane w sierpniu z okazji święta Przemienienia Pańskiego, gdzie pielgrzymi z całej Polski spotykają się na św. Górze Grabarce. Na wzgórzu tym, pomiędzy lasem krzyży znajduje  się cerkiew p.w. Przemieniania Pańskiego oraz monaster św. Marty i Marii.  Cerkiew zastąpiła kapliczkę wybudowaną w 1710 roku na cześć ocalenia ludzi z epidemii cholery. W 1990r. cerkiew spłonęła ocalały tylko dwie ikony oraz ewangeliarz. Remont cerkwi trwał 8 lat i został skończony w 1998 r. Jednak aby unikną podobnej sytuacji cerkiew została wymurowana i obłożona drewnem z zewnątrz oraz wewnątrz, aby przypominała starą cerkiew sprzed pożaru. Pielgrzymi co roku przynoszą wraz z modlitwą nowe krzyże. Mówi się, że jest ich blisko 10 tys. i większość jest udekorowana farbą, różańcem, wstążką lub inną dekoracją. U podnóża Góry znajduje się źródełko wody jest to te same źródło, które uzdrowiło starca z towarzyszami. Ludzie do dzisiaj przychodzą czerpać wodę ze źródełka.